Het heet twijfelen…en dat is normaal 

Een heuvel kan een berg blijken te zijn, een beekje kabbelt niet altijd rustig, en strubbelingen kom je tegen wanneer je ze het liefst niet verwacht… 

En zo vergaat het ook in het professionele leven. De ups kunnen heel erg hoog zijn, de downs best laag, en in het midden een existentiële vraag: heeft het nog allemaal zin? 

Want het is geen toeval wanneer ik net voor het grote verlof tegen mijn professionele twijfels aankijk. Want die vormen de apotheose van een aantal gebeurtenissen. Ik gaf het al aan in mijn blog “Ruimte vinden in een nieuwe job”. Ik heb namelijk een hele poos geploeterd in mijn job zonder leidinggevende, sturing of kader. Ik wou projecten lanceren en kreeg ze toch niet volledig van de grond.  

Lees meer »

De glorie van deeltijds werken

In de maand februari nam ik de – in mijn ogen – nogal boude beslissing om deeltijds te gaan werken. In overleg met mijn werkgever natuurlijk. En hoera, sinds maart werk ik dus vier vijfde met een vrije woensdag elke week.  

Waarom een “nogal boude beslissing”? Deeltijds werken wordt in België meestal geassocieerd met een motief: je gaat deeltijds werken omdat je kinderen hebt, voor een ouder of ziek familielid wil zorgen, een opleiding volgt…Het is geen ongewone vraag tijdens een sollicitatiegesprek: waarom kies je voor een deeltijdse job? Versta eronder: welk motief steekt erachter? 

Ik heb geen motief voor mijn deeltijds werken op dit ogenblik en daar stelt de naaste omgeving zich soms ook vragen over: vier vijfde werken om tijd te nemen voor jezelf? Hoezo, je hebt nog geen tijd genoeg? En nu al minder werken terwijl je nog bijlange niet met pensioen gaat? En hoezo, je neemt geen bijberoep?  

Voor sommigen zit ik duidelijk in de luxecategorie. Want waarom nu al vier vijfde werken terwijl ik maximaal productief zou kunnen zijn voor de maatschappij? En het leven al duur genoeg is? 

Work life balance 

Work life balance is zo’n onderwerp dat niet weg te branden is uit de actualiteit maar zeker ook niet uit mijn leven. Regelmatig denk ik erover na hoeveel ruimte mijn job inneemt in mijn leven. Werken is een financiële noodzaak, maar kan ik mijn werk iets minder gewicht geven? Ik heb soms de indruk dat de werkwereld alsmaar in een hogere versnelling gaat. De druk om te kunnen volgen, is hoog.  

Tijdens mijn vrije dag neem ik bewust wat gas terug. Ik heb het gevoel vaker te kunnen contempleren, te reflecteren, wat ik als introverte mens ook nodig heb. Op die manier doe ik ook aan zelfzorg en waak ik over mijn welzijn. 

Projecten? 

Ik speel met het idee om kleine projectjes op de rails te zetten nu ik meer vrije tijd heb. En dan druis ik meteen al in tegen de bovenstaande alinea 🙂 want ik wil een betere work-life balance bereiken door meer rust, hobby’s, sporten en niet te veel activiteiten op woensdag. Maar het eeuwige stilzitten is ook niet aan mij besteed. Ik geef het tijd en reflectie. 

Mijn job is ook wel meer dan ooit een stuk van mijn identiteit. En een kans om mijn energie en talent in kwijt te kunnen. Daarnaast kan die identiteit zich in allerlei soorten jobs manifesteren. Of een combinatie van een job en andere projecten. Dat besef is een graantje dat ik in de grond heb gestopt, tot het plantje begint te schieten, te groeien. Misschien ergens in een onbekende tuin, een nieuw veld, een andere horizon? 

Consuminderen 

Een reis naar het buitenland en de noodzaak om de koelkast ervoor grondig uit te mesten: mijn partner en ik waren zodanig opgetogen over die bijna lege koelkast bij onze terugkeer, dat minder consumeren hoog op ons prioriteitenlijstje is beland. Want vaak kochten we te veel etenswaren die daarna in de vuilnisbak belandden samen met andere impulsief gekochte spullen. En dat gaf wel eens stof tot discussie 🙂 

Met een deeltijdse job let ik uiteraard meer op mijn uitgavenpatroon. Maar lees hier vooral dat consuminderen mij ook ontzettend gelukkig maakt omdat ik bewuster iets wel of niet ga kopen. Ik moet er iets harder voor sparen. Of leef wat zuiniger. Of stel een aankoop uit zodat ik er op een later moment dubbel van geniet. 

Vrijwilligerswerk 

Last but not least: met een deeltijdse job kan ik ook opnieuw tijd vrijmaken voor wat vrijwilligerswerk ook al doe ik dit nog op een heel laag pitje. Vrijwilligerswerk beschouw ik als een onschatbare waarde voor onze maatschappij, maar wordt nog te vaak onderschat. Het gaf me in het verleden al veel voldoening om te helpen met een vrijwilligersactiviteit en op die manier bij te dragen tot een warmere maatschappij. 

Een complimentje?

Op 1 maart was het nationale complimentendag en dat ging snel rond op mijn werkplek! Een nieuwsbrief verscheen prompt in mijn mailbox en die van alle collega’s om elkaar aan te moedigen een complimentje te geven, waardering te tonen voor een puike prestatie, dankbaarheid te uiten voor een hechte samenwerking. 

Het viel me te binnen dat we erkenning en waardering vaak onderschatten. Toch kunnen die bijdragen tot groei, zelfvertrouwen, trots…en een en ander in beweging brengen in je eigenwaarde en professionele relaties. 

En ook al ben ik trots op het werk van mijn collega’s, heb ik bewondering voor vrienden die moeilijke privésituaties trotseren, toch blijft die complimentenreflex ook wel eens achterwege. Er is dus nog werk aan de winkel. En training nodig om die reflex goed te ontwikkelen! 

Lees meer »

Ruimte vinden in een nieuwe job

Het is ontzettend stil gebleven op mijn blog! Mijn nieuwe fulltime job vergt een flinke portie energie, maar tijdens de covidtijden lees ik vaker een magazine of een boek, of trek ik mijn wandelschoenen aan. Na drukke werkdagen ga ik uitwaaien op de fiets, zeker wanneer de laatste zomerstraaltjes in het herfstseizoen het nog toelaten om te fietsen met een gelaat in de zon.  

Mijn pen schoof ik de voorbije tijd niet helemaal aan de kant al was ze naar mijn goesting toch te weinig actief. Af en toe publiceerde ik iets voor Co-Searching, een organisatie die gratis workshops organiseert voor werkzoekenden, voor wie ik o.a. als vrijwilligster meewerk aan de blog. Zo schreef ik solliciteren door het oog van de recruiter en een stukje over de motivatiebrief dat ook op mijn eigen blog verscheen. 

Na de hectische momenten die opdoken in mijn nieuwe job, vond ik het tijd om mezelf halt toe te roepen: waren de voorbije weken/maanden niet te intens geweest? En op welk punt ben ik nu beland in mijn nieuwe professionele avontuur? 

Lees meer »

Stappen en lopen tussen twee jobs…en hoe ik meer mindful tegen de dingen aankijk

Nooit gedacht dat het jaar 2020 nog een paar verrassingen in petto zou hebben voor mij. Hoewel solliciteren geen prioriteit was, waagde ik twee maanden geleden toch mijn kans voor een vacature. Zonder goed te beseffen dat er al een nieuwe job voor mij in de sterren stond geschreven! 

Ik kreeg het heuglijke nieuws op een zonnige woensdagmorgen in november. Ik was zelf niet zo lang uit mijn bed getuimeld want ik genoot van een vrije dag. Mijn smartphone ging over en de organisatie meldde me dat ik gekozen was en dat ze me heel graag wilde aanwerven. Ik kan nog moeilijk beschrijven wat er allemaal door me heen ging: een combinatie van verrassing, ongeloof, blijdschap, schrik en geluk. En nu 2020 op z’n einde loopt…wel, dan loop ik even mee, naar het bijna einde van een HR Support job waar ik 5 jaar lang hard heb in geïnvesteerd.  

Kleine retrospectie 

Het mooie aan een nieuw hoofdstuk beginnen, is dat je kan terugblikken op de voorbije hoofdstukken. Zo droom ik af en toe weg, ga ik terug in de tijd, naar gebeurtenissen die ik meemaakte op mijn werk, fijne samenwerkingen die ik had met collega’s, mooie projecten die ik mee kon helpen realiseren. Maar evengoed borrelt er frustratie op wanneer ik terugdenk aan stroeve samenwerkingen op kantoor, het minder goede nieuws dat extra personeel aanwerven weeral geen optie was. Die mindere momenten maken ongetwijfeld ook deel uit van een loopbaan, hoe geslaagd hoe die ook mag zijn. Want soms haalde ik ontzettend veel energie uit mijn job terwijl ik op andere dagen hard op mijn tanden moest bijten. En net omdat mijn retrospectie een unieke samenstelling is van up- en downmomenten, vormt ze ook een waardevol instrument om te leren over mijn loopbaan. En dankbaar te zijn voor de gekregen kansen waardoor ik groeide als professional én als mens. 

Hopen mag! 

Solliciteren prijkte helemaal niet bovenaan mijn wenslijst omdat het coronavirustijdperk in mijn ogen alleen maar roet zou gooien over nieuwe professionele plannen. Groot was mijn verbazing toen ik vernam dat ik een nieuwe job had.  

Ook al klinkt het melig, toch besef ik dat je geen hoop mag verliezen wanneer je wil dat je situatie verandert. Hoop heeft geen zekere uitkomst: je hoopt dat het zal gebeuren, maar je weet niet of het zal plaatsvinden, of iets zich zal verwezenlijken.  Toch is het net die hoop die richting of sturing kan geven. Door te hopen, stel je doelen, projecten voorop. En ook al komt er dan iets totaal anders uit de bus, door te hopen maak je een mentale oefening, stimuleer je je brein om vooruit te kijken, iets te doen, actief te zijn.  

Een spannende overgang 

De overgang van een job naar een andere, dat is best spannend. Of zo ervaar ik het toch! De stress van de paperassen en de wettelijke opzegtermijn, het nieuws brengen aan de leidinggevende, de collega’s inlichten…en de spijt dat ik dit ook niet live kon zeggen maar enkel via een onlinevergadering. Het werk al beginnen te organiseren op een manier dat ik daarna de fakkel met een gerust hart kan doorgeven. Een overzicht maken van alle taken die moeten worden overgedragen. Nog andere collega’s en leveranciers inlichten en praktische zaken regelen voor mijn laatste dag op kantoor. En tegelijkertijd overleggen met de nieuwe werkgever over de contractbepalingen en de opzegtermijn. 

Dus ja, het is stappen en lopen tussen twee jobs. Want sommige etappes gaan traag – zoals de opzegtermijn presteren – en andere momenten gingen snel, zoals het ontslag doorgeven en vooraf de vakbond raadplegen om te checken of ik wel alle info had. En de laatste 2 weken van mijn opzeg in januari zal ik vermoedelijk in looppas afleggen. Want dan zit ik tussen 2 jobs in waar ik stop met een job en me klaarmaak voor een andere. 

Mindful blijven 

Ik vergat de voorbije weken bijna te genieten van deze overgang. Overspoeld door emoties en paperassen, vergat ik dat ik trots mocht zijn op het werk dat ik gepresteerd heb de voorbije jaren. Ik deed het met hart en ziel.  Dat ik best ook fier mocht zijn omdat ik een nieuwe job gevonden heb in uitdagende omstandigheden. En een job waar ik met veel goesting aan begin. 

De rust is ondertussen teruggekeerd en ik beleef nu dag per dag, de laatste weken in mijn huidige job. Ik weet wat er nu is en zal zien wat de toekomst brengt.  

Mooi afsluiten 

Ik sluit hier niet alleen deze blogpost af…maar binnenkort ook een belangrijk professioneel hoofdstuk. Mooi afsluiten heeft een meerwaarde…als de situatie het toelaat natuurlijk: ik vertrek helemaal niet met slaande deuren of zat niet verwikkeld in grote conflicten, gelukkig maar. Ik heb een goede band met de organisatie waar ik nu nog werk alsook met collega’s en leidinggevenden die er samen met mij aan mooie projecten hebben gewerkt. 

En morgen (31/12/2020) sluit ik ook dit jaar af.  En niet vergeten: “every end, is a new beginning”.

Happy New Year!