Werken…geen doelen, maar beleving

Bron: nick-morrison-FHnnjk1Yj7Y-unsplash

Werken, de werkwereld, werkgeluk…ik verdiep me al een tijdje in deze cluster aan onderwerpen. Misschien kwam het nooit expliciet aan bod, maar deze blog heb ik ooit opgestart als uitlaatklep omdat ik zelf al jaren met mijn loopbaan worstelde. 

Maar begin 2021 ben ik aan een nieuw professioneel hoofdstuk begonnen. Een overweldigend maar ook verrijkend avontuur. Daarom heb ik bewust op de pauzeknop gedrukt en liet ik mijn blog virtueel stof vergaren, ook al heb ik het schrijven enorm gemist! Maar het vraagt tijd, geduld en energie om een nieuwe job te leren. Dus tracht ik ook energiedipjes goed op te vangen na een intensieve werkdag en gun ik mezelf voldoende rust. 

Voor de eerste keer in mijn professionele loopbaan, heb ik het gevoel dat de puzzelstukjes op hun plaats vallen: ik werk op een heel leuke werkplek, in een dynamisch team waarin ik ook word uitgedaagd om af en toe mijn comfortzone te verlaten. Mijn nieuwe job geeft me ook energie: er zijn naast drukkere dagen ook voldoende momenten met werkplezier en een gezonde portie positieve stress.  

Ik ben ook eindelijk gestopt met te werken naar een “doel”. In het verleden “hopte” ik van de ene job naar de andere, tussen aanhalingstekens, want ik bleef meestal vrij lang in een job. Ik wilde een aantal professionele doelstellingen bereiken waardoor mijn jobs uitdraaiden op tussenstops. Ook al was dat niet bedoeling: ik hoopte telkens mij te ontplooien in mijn verschillende jobs en te groeien.  

Een nieuw bewustzijn 

Of het toeval is dat ik in mijn huidige job op m’n plooien kom? Nee, ik denk het niet. Toen het bewustzijn binnensijpelde dat ik weinig op dagelijks werkplezier had ingezet, veel compromissen had gesloten, mij miskeken had op “een job nemen om te groeien of een job te nemen die ik echt wou”, dan pas begon ik ook gerichter te solliciteren. Dat ik nu bewust voor de “werkbeleving” heb gekozen in plaats van een “werkdoel”, maakt een wereld van verschil.  

Maar ook ik heb langer in jobs gezeten omdat er een financiële noodzaak was, ik naast mijn fulltime job ook nog studeerde en een rustigere, meer routineuze job wel kon gebruiken of gewoon niet wist welke professionele richting ik ging kiezen. Ook dat waren waardevolle redenen die er mij toen noopten om te kiezen voor die tussenstops. Zo kon ik mezelf tijd geven om een mooi evenwicht te bereiken tussen een privé- en professionele situatie.  

Vreugdesprongetjes en discrete hoerakreten 

Als ik terugblik op mijn vorige werkervaringen: heb ik me wel voldoende geamuseerd in een job? Deed ik wel eens vreugdesprongetjes, slaakte ik ooit (discrete) hoerakreetjes achter mijn pc, omdat ik een leuk project had afgerond, mijn creativiteit had kunnen botvieren? Omdat er een leuk teaminitiatief was geweest met sterke geluksmomenten? Omdat ik iets had verbeterd? Een origineel initiatief van A tot Z had kunnen coördineren?  

Die momenten waren er ongetwijfeld, maar hadden er vaker mogen zijn. Een portie werkamusement heb ik wel regelmatig gemist. En ik voel dat een inhaalbeweging meer dan welkom is!

Happy work, happy place 

Ongetwijfeld zal ik ook moeilijkere momenten meemaken in mijn nieuwe job. Ups-and-downs horen erbij, ook om dat je dat niet altijd zelf bepaalt. Toch wil ik zoveel mogelijk mijn happy work, happy place houden: blijven gaan voor de sterke werkbeleving, mijn talenten ontplooien, want mijn job is geen compromis meer maar een bewuste keuze. 

Stappen en lopen tussen twee jobs…en hoe ik meer mindful tegen de dingen aankijk

Nooit gedacht dat het jaar 2020 nog een paar verrassingen in petto zou hebben voor mij. Hoewel solliciteren geen prioriteit was, waagde ik twee maanden geleden toch mijn kans voor een vacature. Zonder goed te beseffen dat er al een nieuwe job voor mij in de sterren stond geschreven! 

Ik kreeg het heuglijke nieuws op een zonnige woensdagmorgen in november. Ik was zelf niet zo lang uit mijn bed getuimeld want ik genoot van een vrije dag. Mijn smartphone ging over en de organisatie meldde me dat ik gekozen was en dat ze me heel graag wilde aanwerven. Ik kan nog moeilijk beschrijven wat er allemaal door me heen ging: een combinatie van verrassing, ongeloof, blijdschap, schrik en geluk. En nu 2020 op z’n einde loopt…wel, dan loop ik even mee, naar het bijna einde van een HR Support job waar ik 5 jaar lang hard heb in geïnvesteerd.  

Kleine retrospectie 

Het mooie aan een nieuw hoofdstuk beginnen, is dat je kan terugblikken op de voorbije hoofdstukken. Zo droom ik af en toe weg, ga ik terug in de tijd, naar gebeurtenissen die ik meemaakte op mijn werk, fijne samenwerkingen die ik had met collega’s, mooie projecten die ik mee kon helpen realiseren. Maar evengoed borrelt er frustratie op wanneer ik terugdenk aan stroeve samenwerkingen op kantoor, het minder goede nieuws dat extra personeel aanwerven weeral geen optie was. Die mindere momenten maken ongetwijfeld ook deel uit van een loopbaan, hoe geslaagd hoe die ook mag zijn. Want soms haalde ik ontzettend veel energie uit mijn job terwijl ik op andere dagen hard op mijn tanden moest bijten. En net omdat mijn retrospectie een unieke samenstelling is van up- en downmomenten, vormt ze ook een waardevol instrument om te leren over mijn loopbaan. En dankbaar te zijn voor de gekregen kansen waardoor ik groeide als professional én als mens. 

Hopen mag! 

Solliciteren prijkte helemaal niet bovenaan mijn wenslijst omdat het coronavirustijdperk in mijn ogen alleen maar roet zou gooien over nieuwe professionele plannen. Groot was mijn verbazing toen ik vernam dat ik een nieuwe job had.  

Ook al klinkt het melig, toch besef ik dat je geen hoop mag verliezen wanneer je wil dat je situatie verandert. Hoop heeft geen zekere uitkomst: je hoopt dat het zal gebeuren, maar je weet niet of het zal plaatsvinden, of iets zich zal verwezenlijken.  Toch is het net die hoop die richting of sturing kan geven. Door te hopen, stel je doelen, projecten voorop. En ook al komt er dan iets totaal anders uit de bus, door te hopen maak je een mentale oefening, stimuleer je je brein om vooruit te kijken, iets te doen, actief te zijn.  

Een spannende overgang 

De overgang van een job naar een andere, dat is best spannend. Of zo ervaar ik het toch! De stress van de paperassen en de wettelijke opzegtermijn, het nieuws brengen aan de leidinggevende, de collega’s inlichten…en de spijt dat ik dit ook niet live kon zeggen maar enkel via een onlinevergadering. Het werk al beginnen te organiseren op een manier dat ik daarna de fakkel met een gerust hart kan doorgeven. Een overzicht maken van alle taken die moeten worden overgedragen. Nog andere collega’s en leveranciers inlichten en praktische zaken regelen voor mijn laatste dag op kantoor. En tegelijkertijd overleggen met de nieuwe werkgever over de contractbepalingen en de opzegtermijn. 

Dus ja, het is stappen en lopen tussen twee jobs. Want sommige etappes gaan traag – zoals de opzegtermijn presteren – en andere momenten gingen snel, zoals het ontslag doorgeven en vooraf de vakbond raadplegen om te checken of ik wel alle info had. En de laatste 2 weken van mijn opzeg in januari zal ik vermoedelijk in looppas afleggen. Want dan zit ik tussen 2 jobs in waar ik stop met een job en me klaarmaak voor een andere. 

Mindful blijven 

Ik vergat de voorbije weken bijna te genieten van deze overgang. Overspoeld door emoties en paperassen, vergat ik dat ik trots mocht zijn op het werk dat ik gepresteerd heb de voorbije jaren. Ik deed het met hart en ziel.  Dat ik best ook fier mocht zijn omdat ik een nieuwe job gevonden heb in uitdagende omstandigheden. En een job waar ik met veel goesting aan begin. 

De rust is ondertussen teruggekeerd en ik beleef nu dag per dag, de laatste weken in mijn huidige job. Ik weet wat er nu is en zal zien wat de toekomst brengt.  

Mooi afsluiten 

Ik sluit hier niet alleen deze blogpost af…maar binnenkort ook een belangrijk professioneel hoofdstuk. Mooi afsluiten heeft een meerwaarde…als de situatie het toelaat natuurlijk: ik vertrek helemaal niet met slaande deuren of zat niet verwikkeld in grote conflicten, gelukkig maar. Ik heb een goede band met de organisatie waar ik nu nog werk alsook met collega’s en leidinggevenden die er samen met mij aan mooie projecten hebben gewerkt. 

En morgen (31/12/2020) sluit ik ook dit jaar af.  En niet vergeten: “every end, is a new beginning”.

Happy New Year! 

Zijn thuiswerkers allemaal fraudeurs?

Ik schrik zelf even wanneer ik deze ietwat gedurfde titel op mijn nieuwe blogpost plak.  Niet opzettelijk bedoeld als ‘catchy titel’ maar wel om aan te geven dat er een zekere ergernis in mijn systeem is geslopen. Even terugblikken.

Toen België midden maart in coronaviruslockdown ging en pendelen naar het werk werd afgeraden door het besmettingsgevaar, begon ik aan mijn thuiswerkavontuur. De meeste economische activiteiten kwamen tot stilstand maar gelukkig niet bij mijn werkgever. Ik kwam thuis te zitten in mijn gezellige woonkamer, aan mijn eettafel en achter een PC-scherm. Vaarwel sociale contacten op het werk: mijn kantoorleven werd ingeruild voor onlinevergaderingen en actiever gsm-verkeer om het werk geregeld te krijgen. Gelukkig circuleerden er mailtjes van collega’s en de leidinggevende waarin gepeild werd naar het welzijn binnen verschillende teams. Of er werden online wel grapjes gemaakt over deze toch wel heel uitzonderlijke situatie. Dat maakte het gemis aan sociale contacten toch wel wat goed. 

Het thuiswerkavontuur was niet nieuw voor mij, schreef ik al in een eerdere post. Sinds 2016 ben ik een gelukkige structurele thuiswerker van à rato 1 dag per week. Dit betekent: iets later opstaan dan gewoonlijk (mijn alarm maakt me doorgaans wakker om 5u40 op een pendelwerkdag), geen pendeltijd (en dito ergernis over late of afgeschafte treinen), niet te veel verstrooiing aan mijn bureau in een open ruimte. 

Toch kreeg ik in het begin van de lockdown opvallende commentaren: ‘je werkgever ziet toch dat je bent ingelogd’? ‘Die controleert toch wel of je voldoende uren presteert’? ‘Je werkgever moet toch weten waar je mee bezig bent’? Enz. Gevolgd door bedenkelijke gezichten nadat ik uitlegde dat ik heel autonoom werk en mijn werkgever perfect weet waar ik mee bezig ben. En dat ik bovendien ook als gelukkige flexwerker ook wel eens vrije uurtjes mocht inplannen die ik dan op een ander moment inhaalde. Op voorwaarde dat er geen strakke deadlines waren of dat het werk natuurlijk werd afgerond. Resultaat: nog meer bedenkelijke gezichten… 

Ook al waren de commentaren waarschijnlijk niet slecht bedoeld, toch viel ik even van mijn (thuiswerk)stoel. Ik voelde me opeens een fraudeur (fraudeuse?), een luiwammes van formaat, een thuiswerker die alle lagen van het profitariaat verkende.  Dit vroeg wel om een beetje omkadering.  

Vertrouwen? 

Thuiswerken vraagt vertrouwen en dat begint niet op het moment dat je thuiswerkt. Tijdens het rekruteringsproces wordt er al afgetoetst of je een betrouwbare werknemer bent. Tenslotte wil een werkgever weten of je je aan de afspraken gaat houden, aan de profielvereisten van de vacature voldoet; maw, hij wil te weten komen of hij in jou kan investeren.   

Wanneer je als werknemer een arbeidscontract ondertekent, verbind je je ertoe om de daarin vastgelegde voorwaarden na te leven. In overeenstemming met mijn arbeidscontract mocht ik na 6 maanden dienst thuiswerken als mijn werkgever ermee akkoord ging. Versta eronder: als mijn werkgever twijfelde aan mijn autonomie, kon hij mijn thuiswerk later opstarten. En dit nooit zonder dialoog met de werknemer. 

Ook bij thuiswerk komen partijen – al dan niet formeel – overeen welke afspraken er moeten worden nageleefd: ben je even weg naar een doktersafspraak ? Noteer het in je agenda. Wil je je thuiswerkuren aanpassen door een privésituatie die een zekere flexibiliteit vereist (kinderen ophalen,…)? Spreek er vooraf over met je werkgever. Goede afspraken, goede vrienden! 

Thuiswerken is dus net zoals kantoorwerken het resultaat van een opgebouwde vertrouwensrelatie. Het is geen grilligheid waarbij de werkgever zijn paranoia laat botvieren door de werknemer steeds te willen controleren.  

Afspraken 

Afspraken in een arbeidsrelatie naleven, dat start zodra je in dienst komt bij een werkgever. En dat geldt voor beide partijen. Ook al is je werkgever je hiërarchisch verantwoordelijke, toch moet hij zich ook aan afspraken houden. Als er vertrouwen is, hoeft een werkgever ook niet continu de indruk te wekken dat hij je controleert of twijfelt aan je beroepsethiek. Omgekeerd voel je als werknemer ook niet de druk om je continu te verantwoorden. 

In een open en constructieve sfeer kunnen afspraken ook worden aangepast.  

Een kans voor waarderend leiderschap 

Leidinggeven op afstand is een heuse uitdaging voor elke leidinggevende. Maar het is ook een unieke kans om afstandsleiderschap in een echt waarderend leiderschap om te zetten. Als leidinggevende:  

  • Maak je afspraken met de werknemer; 
  • Pleeg je onderling overleg over de vooruitgang van het werk; 
  • Check je of doelstellingen, projectdeadlines, enz. worden gehaald.  

Je houdt dus kortom de vinger aan de pols over het werk. Maar je hebt als leidinggevende ook veel impact door: 

  • Regelmatig informele virtuele momentjes in te plannen; 
  • Kort te vragen hoe het gaat met je werknemers waarbij je je empathisch opstelt en doorvraagt wanneer je merkt dat je werknemer zaken wilt bespreken; 
  • Open te staan voor verzuchtingen of frustraties van je werknemer wanneer sommige taken minder vlot lopen door thuiswerk (geen tweede scherm, geen printer); stel je als leidinggevende actief op door oplossingen te zoeken met je werknemer;
  • Waardering te geven voor het werk dat soms in pittige thuiswerkomstandigheden wordt geleverd; 
  • Aan te geven dat je ook online beschikbaar bent voor de werknemer en dat die altijd met jou contact kan opnemen wanneer nodig. 

Meer lezen?  

Het thuiswerkverhaal zal voor velen onder ons nog niet af zijn; sommigen zijn er pas mee gestart, anderen die al thuiswerkten, zien misschien nu een evolutie naar vaker thuiswerken. Ik vond nog dit artikel dat ik wou meegeven als “to be continued” thuiswerkverhaal: https://www.pulsmagazine.be/2020/09/28/werknemers-willen-ook-na-corona-blijven-thuiswerken/ 

Work happiness…mijn kleine werkgelukmomenten in 2020

mindspace-studio-tOcjCOomSk0-unsplash

Foto: mindspace-studio-tOcjCOomSk0-unsplash

De zomer…een periode om bij een stralend zonnetje mijn geluksmomentenconto aan te dikken met fijne activiteiten en mooie herinneringen. Ik drukte tijdens mijn vakantie de pauzeknop in zodat ik het eerste werkhalfjaar 2020 rustig door mijn hoofd kon laten flitsen.   

En terwijl ik de voorbije maanden ploeterde tussen thuiswerk en online vergaderingen, mijn eettafel omtoverde in een gezellige werktafel en me nog uit de naad werkte om digitaal volledig mee te zijn, besefte ik ook dat werkgeluk vaak bestaat uit die kleine momenten, dingen en mensen die het verschil maken. Dat er niet zoiets bestaat als het perfecte recept voor werkgeluk maar dat alle kleine 1+1′tjes toch wel eens een “3” opleveren. Welke waren mijn werkgelukhoogtepunten het voorbije halfjaar? 

Lees meer »

Zet het coronavirus ook jouw loopbaanwensen onder druk?

“Stop trying to be productive” blokletterde de New York Times nog in april. Een titel die me even deed slikken omdat er toch een confronterende waarheid achter schuilt. De journaliste interviewt Amerikanen die tijdens de lockdown een immense druk voelen om hun verplichte lockdowndagen zo nuttig mogelijk in te vullen. De takenlijst  is lang: je huis renoveren, vaker sporten, een nieuwe taal leren, jezelf tot expert bakker omtoveren…kortom, geen enkele minuut van de dag blijft onbenut. En een opvallende conclusie: onder die geweldige druk krijgen mensen minder en minder zaken gedaan.

Ik ging de voorbije maanden lustig mee in al dat “productief bezig zijn in een zee van tijd”: het werd maar eens tijd om steeds uitgestelde huisklusjes aan te pakken, een nieuwe hobby op te nemen, wat beter op mijn voeding te letten, mijn kennis van het Italiaans weer op te frissen, voldoende van de bank komen om intensief te gaan sporten. En zo kan ik nog een paar bladzijden doorgaan. Mijn checklist werd opeens lang en “druk”. Mijn dagen leken wel voorbij te hollen, hoe hard ik zelf ook achter de tijd aan liep. Hoezo, de wereld staat stil? Ik merkte er niet zoveel van. En uiteraard kreeg ik ook niet alles gedaan.

Lees meer »